ғулом

от 1. Эск. кт. 1. Саройда хизмат қилувчи йигит, хизматкор.

Тағин қасри тўла ғулом, канизак. — Миртемир

2. айн. Қул.

Тоғ томондан ҳайдаб келинган ғуломлар шу қайрағоч тагидаги саройга қамалган, шу ерда сотилган, кейин бу жой Ғурумсарой бўлиб кетган дейилади. — Й. Шамшаров, Ғурумсаройликлар

3. Ғулом (эркаклар исми).

уст.книжн. паж, раб, молодой прислужник во дворце.

1. sarayda xizmet etiwshi bala, xizmetker

2. qul

3. er adamlardıń atı.