gʻujgʻon
ғужғонgʻujgʻon
ot 1. Shaxs yoki narsaning maʼlum darajadagi harakatli toʻp holati; tupi, toʻdasi.
Barchin momo tegrasida bolalar gʻujgʻon — X. Davron, Bolalikning ovozi
Arilar gʻujgʻoni esa yogʻingarchilikdan darak beradi. — Gazetadan
Serqatnov mashinalarning shovqin-suroni avjida, bekatlarda odamlar gʻujgʻon. — Yoshlik
2. koʻchma Ruhiyatdagi shunday holat, joʻsh urgan holat.
Bu xabar mayorning gʻujgʻon xayollarini bir zumda tarqatib, sergak torttirdi. — Yoshlik
Xotinining haligi taʼnasini esladi. Miyasida gʻujgʻon boshlandi. — J. Abdullaxonov, Xonadon
3. shv. Gʻuj.
Gʻujgʻon gullagan daraxtlardan atrofga kumush yogʻdu yogʻilib turadi. — S. Nurov, Narvon
Gʻujgʻon yaproqlar ona koʻksiga yopishgan goʻdakdek mehribon novdalarga chirmashadi. — F. Musajonov, Himmat
- Gʻujgʻon oʻynamoq Gʻuj, toʻda, toʻp holatda harakatlanmoq (gʻujgʻon toʻgʻri va koʻchma maʼnoda). Molbozorga tutash yalang sahnda chumolidek gʻujgʻon oʻynagan olomon tinimsiz qaynab-toshadi. — X. Sultonov, Bir oqshom ertagiKechki oftob selida ming-million zarra boʻlib gʻujgʻon oʻynayotgan toʻzon juda sekinlik bilan tarqalardi. — M. Mansurov, YombiPotma xayolida gʻujgʻon oʻynayotgan turli gumon va shubhalardan yuragi gʻash. — T. Ashurov, Marvarid tut
gʻujgʻon
- ~ oʻynamoq кишмя кишеть; копошиться 1) кишмя кишеть; 2) копошиться
GʻUJGʻON
1. bığan-jığan, bijnagan, úymelesken
2. awis. yoshqan, qaynağan, tolıp tasqan.