gʻoʻza

ot 1. Chigitdan unib chiqib, paxta hosili (tolasi) beradigan, gulxayridoshlar oilasiga mansub bir yillik madaniy oʻsimlik, paxta oʻsimligi.

Gʻoʻza chopigʻi. Gʻoʻzaga suv taramoq. Gʻoʻzani parvarish qilmoq.

Bir dona chigitdan oʻttiz-qirq koʻsakli gʻoʻza unib chiqadi. — Tuygʻun, Brigadir

Boʻyi yerdan toʻrt barmoq koʻtarilgan gʻoʻza oralariga yoyilgan xotin-qizlar, gulga qoʻngan asalaridek, gʻayrat bilan ishlamoqda. S. — Ayniy, Qullar

2. esk. ayn. Koʻsak.

Onam sandalda oʻtirib, gʻoʻza chuvir, men kitob oʻqir edim. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.

Sandalning bir chekkasida gʻoʻza chuvib oʻltiruvchi bir keksa koʻr kishi qoʻlidagi gʻoʻzapoʻchoq va sugʻurgan paxtasi bilan boshini baland koʻtarib, hovlidagi soʻzga quloq solib turadi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

3. s. t. Shu oʻsimlik hosili, paxta.

Bu yilgi tergan gʻoʻza Bulturgilardan toza. Planlar yuzga yetsa, Dunyo toʻla ovoza. — Qoʻshiqlar