gʻoz
ғозgʻoz I
ot 1. Yovvoyi yoki xonakilashtirilgan, boʻyni uzun, suvda suzuvchi yirik qush.
Anavi Toʻlaganning erkatoyi! Minaman, deb gʻozlarni quvlagani-quvlagan. — A. Qahhor, Ogʻriq tishlar
Koʻklam keldi, uchib oʻtdi gʻoz-u turnalar. — Gʻ, Gʻulom
Sohilida chayqalar qamish Uchib oʻtar baʼzan oʻrdak, gʻoz. — Yo, Mirzo
2. koʻchma Gavdani tik koʻtargan holda: tik turib; tikka.
Gavdani gʻoz tutmoq. U gʻoz yurib chiqib ketdi.
Qizil shapkali qotmagina temiryoʻlchi minbarga yugurib chiqdi-da, Oxunboboyev oldida gʻoz turib raport berdi. — H. Gʻulom, Toshkentliklar
Kaklik chiroyli boʻynini gʻoz tutganicha, mast koʻzlarini jovdiratib xonish qilardi. — S. Anorboyev, Oqsoy
- Gʻoz qarash Boʻynini choʻzib qarash, alanglash. [Bonu] Oʻrniga borib oʻtirib, zaldagilarga bir gʻoz qarash qilib qoʻydi. — S. Karomatov, Hijron
gʻoz II
ot esk. kt. ayn. Gaz II.
gʻoz III
ot s. t. Kuch-quvvat, kaloriya.
Gʻozi yoʻq ovqat. Oftobda turib, oʻgʻitning gʻozi qolmapti.
Dehqon yetishtirgan noz-u neʼmatlarning gʻozi boʻlsagina, pazandaning oshi totli boʻladi. — M. Karimjonov, Patinjon
Koʻmiri yaxshi chiqmadi. Gʻozi yoʻqqa oʻxshaydi. — R. Fayziy, Hazrati inson