gʻoyibona

1. Oʻzini koʻrmagan yoki suhbatlashmagan holda; orqavoratdan, sirtdan.

Gʻoyibona oshiq boʻlmoq.

Kumushning goʻzallik taʼrifini gʻoyibona eshitib, ogʻzining suvi keluvchi xotinli va xotinsiz orzumandlar qutidornikiga sovchilarini turnaqator yubora boshlagan edilar. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

U ham Oysha xolani gʻoyibona yaxshi koʻrib qolgani haqida yozar, bundan keyingi xatlarida esa suratlarini yuborishlarini aytar edi. — S. Zunnunova, Koʻk chiroqlar

2. Nomaʼlum; favqulodda.

[Mahkam aka] Ogʻasining gaplarini eslardi. Eslagan sari, bagʻri butun boʻlib, koʻngli togʻdek koʻtarilar, olam boshqacha koʻrinar, allayoqdan gʻoyibona kuch beliga, koʻzlariga nur ato qilayotganga oʻxshardi. — R. Fayziy, Hazrati inson