ғўра

от 1. Ўрикнинг пишиб етилмаган меваси, довучча.

Баҳор эди. Ўриклар гулини тўккан, ғўралар қинидан чиқиб, еса оғиз маза топадиган бўлиб қолган. — Ойдин, Садағанг бўлай, командир.

Тошхўжа қаёққа кетаётганини ҳам унутди шекилли, шўхлиги тутиб, шохлари девордан ошиб ётган ўрикдан бир ҳовуч ғўра сидириб, оғзига солди. — А. Мухтор, Чинор

Сувонжон оғзидаги ғўрани у лунжидан бу лунжига ўтказаркан, ҳайрон қолди. Ёнғоқда ўрик битмайди-ку? — С. Анорбоев, Оқсой

2. Умуман, пишиб етилмаган мева, ғўр мева.

Олча ғўраси, Сабр қилсанг, ғўрадан ҳалво битар. — Мақол

Ток гуллаб бўлганидан кейин, гуллар ғўрага айланганда ўтказиладиган иккинчи хомтокни эса ғўра хомток дейишади. — М. Собиров, Хомток

3. кўчма айн. Ғўр 3.

Қутулиш тадбирини излаб турганда, ғўра қиз янги таъна, янги ўпка билан йигит юрагини тирнарди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Нурмат ҳали пишмаган — ғўра, Етгани ёʻқ ҳали тобига. — Д. Файзий.