gʻoʻra

ot 1. Oʻrikning pishib yetilmagan mevasi, dovuchcha.

Bahor edi. Oʻriklar gulini toʻkkan, gʻoʻralar qinidan chiqib, yesa ogʻiz maza topadigan boʻlib qolgan. — Oydin, Sadagʻang boʻlay, komandir.

Toshxoʻja qayoqqa ketayotganini ham unutdi shekilli, shoʻxligi tutib, shoxlari devordan oshib yotgan oʻrikdan bir hovuch gʻoʻra sidirib, ogʻziga soldi. — A. Muxtor, Chinor

Suvonjon ogʻzidagi gʻoʻrani u lunjidan bu lunjiga oʻtkazarkan, hayron qoldi. Yongʻoqda oʻrik bitmaydi-ku? — S. Anorboyev, Oqsoy

2. Umuman, pishib yetilmagan meva, gʻoʻr meva.

Olcha gʻoʻrasi, Sabr qilsang, gʻoʻradan halvo bitar. — Maqol

Tok gullab boʻlganidan keyin, gullar gʻoʻraga aylanganda oʻtkaziladigan ikkinchi xomtokni esa gʻoʻra xomtok deyishadi. — M. Sobirov, Xomtok

3. koʻchma ayn. Gʻoʻr 3.

Qutulish tadbirini izlab turganda, gʻoʻra qiz yangi taʼna, yangi oʻpka bilan yigit yuragini tirnardi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Nurmat hali pishmagan — gʻoʻra, Yetgani yoʻq hali tobiga. — D. Fayziy.