ғўдаймоқ

фл. 1. с. т. Эгилмай, тик бўлиб турмоқ, қаққаймоқ.

Шудгор ўртасида битта симёғоч ғўдайиб турибди.

Бунча ғўдаясиз, сал эгилинг, қулоғингизга айтаман — Гулдаста

Қамчинбек ҳам кўча ўртасида ғўдайиб туравериб чарчади. — Мирмуҳсин, Супургига сажда

2. кўчма Гаплашмай, иш ёки суҳбатга аралашмай турмоқ; серраймоқ.

Аъзам [Нафисанинг] саломига ҳам алик олмасдан, гапинг бўлса гапиравер, иккала қулоғим сенда, дегандек ғўдайиб турди. Шуҳрат, — Жаннат қидирганлар

— Бирор нарсани ушлаб турсангиз бўлмайдими, ғўдайиб турмай, — деди зарда билан. — Т. Ашуров, Оқ от

3. кўчма Ўзини кибр-ҳаволи тутмоқ; кеккаймоқ.

Димоғдорлик, ғўдайиш каби иллатлар уларнинг касби. Подшоҳ саройи бундай одамларга тўлиб ётибди. — Мирмуҳсин, Меъмор

Ҳафиза эркак кишининг аввал қўл узатиши ножўя эканини билса ҳам ва келиб-келиб шу одамдан маданият талаб этаманми, ахир у ходадек ғўдайиб ўсган-ку, деди-да қўл узатди. — Мирмуҳсин, Умид