gʻoʻdaymoq

fl. 1. s. t. Egilmay, tik boʻlib turmoq, qaqqaymoq.

Shudgor oʻrtasida bitta simyogʻoch gʻoʻdayib turibdi.

Buncha gʻoʻdayasiz, sal egiling, qulogʻingizga aytaman — Guldasta

Qamchinbek ham koʻcha oʻrtasida gʻoʻdayib turaverib charchadi. — Mirmuhsin, Supurgiga sajda

2. koʻchma Gaplashmay, ish yoki suhbatga aralashmay turmoq; serraymoq.

Aʼzam [Nafisaning] salomiga ham alik olmasdan, gaping boʻlsa gapiraver, ikkala qulogʻim senda, degandek gʻoʻdayib turdi. Shuhrat, — Jannat qidirganlar

— Biror narsani ushlab tursangiz boʻlmaydimi, gʻoʻdayib turmay, — dedi zarda bilan. — T. Ashurov, Oq ot

3. koʻchma Oʻzini kibr-havoli tutmoq; kekkaymoq.

Dimogʻdorlik, gʻoʻdayish kabi illatlar ularning kasbi. Podshoh saroyi bunday odamlarga toʻlib yotibdi. — Mirmuhsin, Meʼmor

Hafiza erkak kishining avval qoʻl uzatishi nojoʻya ekanini bilsa ham va kelib-kelib shu odamdan madaniyat talab etamanmi, axir u xodadek gʻoʻdayib oʻsgan-ku, dedi-da qoʻl uzatdi. — Mirmuhsin, Umid