ғиз
gʻizғиз
1. тақл. с. (асосан такрор ҳолда қўлланади) Жуда тез ёʻналишдаги, учаётган нарсанинг товушини билдиради.
Ҳавода кетма-кет ўқлар ғиз-ғиз учар эди. — М. Муҳамедов, Қақрамон изидан
2. Тез, ғизиллаб.
Ўшандан ўцанг, тўғри ёʻл кетади, шағал тўкилган. Ғиз-ғиз машина ўтиб туради. — Ҳ. Назир, Бир туп ғўза
- Ғиз этиб 1. Тез, ғиз этган овоз чиқариб, визиллаб. Ўқ бошим устидан ғиз этиб ўтди;шаҳарга тушгиси келса, бир соат автобус кутмай, ғиз этиб бориб келаверади. — А. Кўчимов, Ҳалқа
ҒИЗ
1. элик. zır-zır
2. tez, zırlap