gʻingʻillamoq

fl. 1. Gʻingʻ-gʻingʻ ovoz chiqarmoq (pashsha, ari, qoʻngʻizlar haqida).

Boshini koʻtardi: koʻm-koʻk osmonda beda hidi anqiydi, asalarilar gʻingʻillaydi — S. Nurov, Narvon

bir xil yiltiroq pashsha bor, u baʼzida baqaning tumshugʻiga yaqin kelib, gʻingʻillab ucha beradi. — Mirmuhsin, Umid

2. koʻchma Soʻzlarni tushunarsiz tarzda, past ovoz bilan aytmoq; shu tarzda gapirmoq, xirgoyi qilmoq.

Bobo, soʻrogʻimga javob berish oʻrniga, otiga qamchi urdi, nimadir deb gʻingʻillagach, soʻng dedi: — Yoʻl azobi, xoʻbam charchagandirsan. — N. Safarov, Olovli izlar

Stolini chertib, gʻingʻillab oʻtirgan Hayit Hamidovning xirgoyisi bir yigit kirishi bilan toʻxtadi. — Mushtum

3. koʻchma ayn. Gʻingshimoq 3.

Goho xotini gʻingʻillab qolsa, bolalarini qoʻshnilarga tashab, kinoga borib kelishadi. — Yoshlik

Uning Shoʻrodan aynamasligi oʻsha lagerdayoq koʻrinib turgan edi, biron marta gʻing degani yoʻq. Aksincha, uncha-muncha gʻingʻillaganni ogʻziga urib yurdi — Shuhrat, Oltin zanglamas