ғижир

тақл. с. Қаттиқ нарсаларнинг бир-бирига ишқаланишидан ҳосил бўладиган ёқимсиз товушни билдиради.

Эшикнинг ғижири. Каравотнинг ғижири болани уйғотиб юборди.

Тупроғи билқ-билқ кўчадан араванинг асабларни пармалайдиган ғижири эшитиларди. — Ойбек, Навоий