gʻijir

taql. s. Qattiq narsalarning bir-biriga ishqalanishidan hosil boʻladigan yoqimsiz tovushni bildiradi.

Eshikning gʻijiri. Karavotning gʻijiri bolani uygʻotib yubordi.

Tuprogʻi bilq-bilq koʻchadan aravaning asablarni parmalaydigan gʻijiri eshitilardi. — Oybek, Navoiy