ғайир

сфт. 1. Бировни кўролмайдиган, рашк қиладиган, қизғанадиган; ёмонлик қилишни хоҳлайдиган, ичи қора.

Ғайир одам,

— Жуда ғайир бола экан-а, — деди у аллакимга. — П. Қодиров, Қадрим

— Баъзи хотинлар юраги торроқ, ғайирроқ бўлади, — деди раис. — Ҳ. Назир, Ўтлар туташганда

Саидғози юрагига ништар санчилгандек ижирғаниб, кўксини чангаллади: сохта гувоҳликка ўтган. Устидан мағзава тўккан. Ғайир эди-да! — С. Анорбоев, Оқсой

2. айн. Ғайр.

Ушбу ерлар бизга ғайир ерлари, Йигитни қўлласин комил пирлари. — Эргаш Жуманбулбул ўғли