gʻayir

sft. 1. Birovni koʻrolmaydigan, rashk qiladigan, qizgʻanadigan; yomonlik qilishni xohlaydigan, ichi qora.

Gʻayir odam,

— Juda gʻayir bola ekan-a, — dedi u allakimga. — P. Qodirov, Qadrim

— Baʼzi xotinlar yuragi torroq, gʻayirroq boʻladi, — dedi rais. — H. Nazir, Oʻtlar tutashganda

Saidgʻozi yuragiga nishtar sanchilgandek ijirgʻanib, koʻksini changalladi: soxta guvohlikka oʻtgan. Ustidan magʻzava toʻkkan. Gʻayir edi-da! — S. Anorboyev, Oqsoy

2. ayn. Gʻayr.

Ushbu yerlar bizga gʻayir yerlari, Yigitni qoʻllasin komil pirlari. — Ergash Jumanbulbul oʻgʻli

Birovni koʻrolmaydigan, qizgʻanadigan; yomonlik qilishni xohlaydigan, ichi qora.BENCİL, HASETÇİ

ревнивый, завистливый

qızgʻanshaq, ishi tar, sarań, jamanlıq oylay-

русскийревнивый, завистливый, ревнивец, завистниканглийскийjealous, envious, jealous person, envier, envious personфранцузскийenvieux, jalouxарабскийغَيُورٌ