ғайир
gʻayirғайир
сфт. 1. Бировни кўролмайдиган, рашк қиладиган, қизғанадиган; ёмонлик қилишни хоҳлайдиган, ичи қора.
Ғайир одам,
— Жуда ғайир бола экан-а, — деди у аллакимга. — П. Қодиров, Қадрим
— Баъзи хотинлар юраги торроқ, ғайирроқ бўлади, — деди раис. — Ҳ. Назир, Ўтлар туташганда
Саидғози юрагига ништар санчилгандек ижирғаниб, кўксини чангаллади: сохта гувоҳликка ўтган. Устидан мағзава тўккан. Ғайир эди-да! — С. Анорбоев, Оқсой
2. айн. Ғайр.
Ушбу ерлар бизга ғайир ерлари, Йигитни қўлласин комил пирлари. — Эргаш Жуманбулбул ўғли
ҒАЙИР
Бировни кўролмайдиган, қизғанадиган; ёмонлик қилишни хоҳлайдиган, ичи қора.BENCİL, HASETÇİ
ғайир
ревнивый, завистливый
ҒАЙИР
qızgʻanshaq, ishi tar, sarań, jamanlıq oylay-
Ғайир
русчаревнивый, завистливый, ревнивец, завистникинглизчаjealous, envious, jealous person, envier, envious personфрансузчаenvieux, jalouxарабчаغَيُورٌ