gʻarib

sft. 1. Qarindosh-urugʻi yoʻq, biror homiysi, koʻmakchisi boʻlmagan, kimsasiz; musofir.

Gʻarib koʻnglini gʻarib bilur. — Maqol

Bu gʻarib va kimsasiz kishi asli Sabzavor shahridan boʻlib, falakning gardishi bilan Hirotga kelib qolgan. — Mirmuhsin, Meʼmor

Fayzi kasalxonadan ketgandan keyin, bamisoli gʻarib boʻlib qoldim. — E. Rayimov, Ajab qishloq

2. Kambagʻal, qashshoq; faqir, bechora.

Tirnoq-la yer oʻyib, suvlar oqizgan Gʻariblar ahvoli qolardi tangga. — Gʻayratiy

Bozor Hamroyevich, oʻgʻli gʻaribgina bir oilaga naqadar katta gʻam-tashvish orttirganini tushundi. — Oʻ. Usmonov, Sirli sohil

3. koʻchma Nochor holatli; koʻrimsiz; ahvoli tang.

shahar chetida ijarada, gʻarib bir xonada yashardik. M. M. — Doʻst, Lolazor

Giyohlari qovjiragan gʻarib mozorga tikilib oʻtirib, oʻtgan bolaligini esladi. — S. Ahmad, Ufq

Oʻzi hamma vaqt gʻarib yashashiga qaramay, juda serpardoz edi. — S. Zunnunova, Gulxan

4. kam qoʻll. Ajib, qiziq, ajoyib.

Sizlar emas, otang nima boʻladi, Bolam, jang endi gʻarib boʻladi. — Malikayi ayyor

Agar gumonim toʻgʻri boʻlsa, Komilbekning qotili Homiddir! — Bu soʻz Otabekni ajablantirganidek, usta Olimga gʻarib eshitilgan edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar