gʻargʻara

ot 1. Suv yoki boshqa suyuq narsani ogʻizda tutib, tomoqni chayganda chiqadigan tovushni bildiradi.

Gʻargʻara qilmoq.

Yoʻldosh juda charchagan. Buning ustiga-ustak tomogʻi shamollagan edi. Namakob bilan gʻargʻara qilib yurib, kechagina zoʻrgʻa tuzatib oldi. — A. Muxtor, Chinor

Sut bilan ogʻizni chayqash va gʻargʻara qilish tomoq ogʻrigʻi, bodomsimon bezlarga naf boʻladi. — K. Mahmudov, Oʻzbek tansiq taomlari

2. Oʻlim oldidan tomoqdan chiqadigan xirqiroq tovush.

oʻgʻlini allaqaysi gulgun bazmdan chaqirib olib, oʻlim toʻshagida ajal gʻargʻarasi tutib yotgan qari graf huzuriga yuboradi. — X. Sulton, Bir oqshom ertagi

Kelsa, jiyanining tomogʻiga gʻargʻara kelib qolgan ekan. Ziyoda bosh tomonda, Gulnora qiz oyoq tomonda unsiz yigʻlab oʻtirishibdi. — X. Toʻxtaboyev, Yillar va yoʻllar

ot 1. maxs. Arqon yoki zanjir yordamida biror narsani tortish, koʻtarish uchun xizmat qiladigan moslama, oʻqqa oʻrnatilgan gʻaltak; chigʻir.

Qoʻra yaqiniga qazilib, ustiga gʻargʻara oʻtqazilgan bir quduq u yerdagilarning suv manbai edi. — S. Ayniy, Qullar

2. Katta charx, devcharx; charxli dastgoh.

Pillakash pilla ipining uchini topib, bir-biriga chirmashib ketgan pilla ipini gʻargʻaraga oʻrnatilgan dugga oʻrar edi. — Gazetadan