ғажимоқ

фл. 1. Суяк, қаттиқ нон ва шу кабиларни кемириб емоқ; мужимоқ (кўпинча ит, мушук ва йиртқич ҳайвонлар ҳақида; инсонга нисбатан эса салбий муносабат билан қўлланади).

Бир олапар эллик қадамча нарида алланарсани ғажир эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Волосов Аллонбийнинг оқ ўтовида қўйнинг қовурғасини ғажир экан, Эримбетни етимчадек қақшатмоқда эди. — А. Мухтор, Қорақалпоқ қиссаси

Элмурод онасининг сўзи билан сабзи ғажиб турган қизчага қаради — П. Турсун, Ўқитувчи

2. Тишлаб, чайнаб қаттиқ жароҳат етказмоқ.

Оёғини ит ғажиб ташлабди.

Отлар ҳалок бўлди, эшакларни йиртқичлар тунда ғажиб кетди. — Ж. Абдуллахонов, Тўфон

3. кўчма Тилка-пора қилиб юбормоқ, абжағини чиқармоқ: абгор қилмоқ.

Одамлар ажратмаганда, бу хотин мулла Норқўзини ғажиб ташлар эди. — А. Қаҳҳор, Майиз емаган хотин

Кейин Зуннуновга худо беради. У сени ғажиб ташлашга тайёр. — И. Раҳим, Ихлос

4. кўчма Қаттиқ зарб, сиқиш ва шу кабилар ёʻл билан шикастламоқ, эзмоқ, мажақламоқ.

Машинанинг эшиги қўлимни ғажиди.

Нима, буни машина майиб қилибдими ё у ер-бу ерини ғажиб кетибдимики, бахциз ҳодиса деса — К. Яшин, Ҳамза