foniy

sft. esk. kt. Tez oʻtib ketadigan; tezda barham topuvchi; oʻtkinchi, omonat.

Shunday qilib, Madrasa qurayotgan yaxshi odamlardan biri foniy dunyodan boqiy dunyoga ketdi. — Mirmuhsin, Meʼmor

Necha shohlar oʻtdi foniy dunyoda: Baʼzisi otli-yu baʼzisi — piyoda. — Zulfizar bilan Avazxon