эътимод

от 1. Самимий, тўғри, одил деб ҳисоблаб, қаттиқ ишониш, шунга асосланган ишонч.

Агар ҳақиқатни айтилса, хон ўзидан бошқа ҳеч кимга эътимод қилмайди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

2. Кўз тутилган, ишонилган кимсадан кутилган, унга боғланган умид, ишонч.

Биз келажакка ишонган улуғ халқмиз. Шунинг учун ҳам ёшларга эътимодимиз катта.

Эндиликда чол-кампир топган-тутганини Топилга атаган, бутун эътимодини шу кенжа ўғилга қўйган. — Ҳ. Назир, Ўтлар туташганда

1. isenim

2. úmit, dáme