эсиз

сфт. 1. Ачиниш, афсусланишни билдиради; аттанг, афсус.

Шундай қилиб, ёзнинг бутун кўркамлиги иш билан ўтиб кетди. Эсиз-эсиз. — Ғ. Ғулом, Тирилган мурда

Сиз уйда экансиз, билсам, дафтаримни олиб келар эканман эсизгина — А. Қаҳҳор, Адабиёт муаллими

2. мод. с. Афсус(ки).

Алишер! Чинданам шерсиз. Буюк шер. Фақат кўпдир, эсиз, кўп душманингиз. Уйғун ва И. — Султон, Алишер Навоий.

3. Увол, ҳайф.

Эсиз шунча меҳнат. Қўшнига берсам — эсиз ошим, уйда турса — сасир ошим. — Мақол

Э, хотинчалиш бўлмай ўл, эсизгина бўй-баст! — А. Мухтор, Бўронларда бордек ҳаловат