esiz

sft. 1. Achinish, afsuslanishni bildiradi; attang, afsus.

Shunday qilib, yozning butun koʻrkamligi ish bilan oʻtib ketdi. Esiz-esiz. — Gʻ. Gʻulom, Tirilgan murda

Siz uyda ekansiz, bilsam, daftarimni olib kelar ekanman esizgina — A. Qahhor, Adabiyot muallimi

2. mod. s. Afsus(ki).

Alisher! Chindanam shersiz. Buyuk sher. Faqat koʻpdir, esiz, koʻp dushmaningiz. Uygʻun va I. — Sulton, Alisher Navoiy.

3. Uvol, hayf.

Esiz shuncha mehnat. Qoʻshniga bersam — esiz oshim, uyda tursa — sasir oshim. — Maqol

E, xotinchalish boʻlmay oʻl, esizgina boʻy-bast! — A. Muxtor, Boʻronlarda bordek halovat