Эмфаза

эмфаза, ифодалилик. Нутқда бирор гап ёки унинг бўлакларидан бирини таъкидлаб талаффуз қилиш. Бадиий нутқ, одатда, ўзининг ифодалилиги билан оддий кундалик сўзлашув ёки илмий расмий нутқлардан ажралиб туради. Эмфазада таъкидланувчи жумла ёки бўлак ўзига хос оҳанг билан ажралиб туради. Шунинг учун ҳам эмфаза нутққа кучли эмоционаллик, ифодалилик ва таъсирчанлик бағишлайди. Масалан, В. Маяковскийнинг «Совет паспорти ҳақида» шеърининг охирги мисраларидаги ҳар бир бўлакнинг алоҳида таъкидланиши эмфазага мисол бўла олади: Кўринг, ҳавас қилинг, гражданиман — Мен улуғ Советлар мамлакатининг. Ҳ. Олимжоннинг «Россия» шеъридаги қуйидаги мисралар ҳам эмфазадир: Россия, Россия, азамат ўлка, Мен сенинг ўғлингман, эмасман меҳмон. Эмфаза бадиий адабиётда энг кўп қўлланади.

Бирон бир элементни оҳанг (интонация), такрор, синтактик позиция воситасида алоҳида ажратиш., Эмфаза