Эллипсис

эллипсис. Поетик синтаксис фигураларидан бири: контекстдан осонгина билиб олинадиган сўзнинг онгли равишда атайлаб туширилиб қолдирилиши. Эллипсис лаконизмни — қисқаликни таъминлайди. Қисқалик эса ёзувчининг айтилмоқчи бўлган фикрни ифодалашда энг зарурий сўзларни сақлаб, қолган ортиқчаларини тушириб қолдира олиш қобилиятига боғлиқ. Бадиий адабиётда эллипсис кўпроқ диалогик нутқда кўринади. Улар халқ мақоллари, ҳикматли сўзлар ва фразеологизмларда учрайди. Масалан: дарё — чопар, чаққон — топар; яхшидан — шарофат, ёмондан — касофат; севги — икки кўзда ва ҳ. к.

1. Берилган нутқ ёки маиший контекстда осон тикланадиган нутқ (жумла) элементининг тушириб қолдирилиши., Эллипсис

2. Жумланинг бирон бир элементи ташлаб юбориладиган услубий шакл (стилистик фигура); у нафақат оғзаки нутқда (телеграф алоқаси, маълумотномалар, луғатлар ва б.), балки расмий ва илмий-техникавий нутқ услубида, шунингдек, публицистика ва матбуот услуби (газета эълонлари, реклама)да кенг қўлланилади.

лингв. эллипсис (нутқда ўз-ўзидан тушунарли қисмни тушириб қолдириш)