элчи

от 1. дип. Бир суверен давлатнинг бошқа бир суверен давлатдаги дипломатик вакилларининг энг катта мартабаси, унвони ва шу унвонга эга бўлган шахс.

Фавқулодда ва мухтор элчи.

Аллақачонлардан бери бу давлатда элчимиз ҳам ёʻқ. — Газетадан

2. тар. Шоҳ томонидан бирор топшириқ билан юборилган киши.

Хўжа Абдулло бошлиқ элчилар ундан рад жавоби олиб қайтдилар. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

Элчи пошшонинг чуқур маъноли гапига қойил қолиб, таъзим қилди. — Латифалар

3. кўчма Дарак берувчи нарса, белги.

Қиш элчиси —

қарғалар қағиллай бошлади.

Бинафшалар очилди Баҳор элчиси бўлиб. — Ю. Ҳамдам

4. кам қўлл. Совчи.

Зебихонга элчи қўйиб юрилган вақтларда мингбоши бир сўз деган эмасмиди: Шуни қўлга келтирсам, бор-ёʻғимни тутаман — Чўлпон, Кеча ва кундуз

Совчи бўлдим икковингга данакор, Элчи-совчи бўлмайдиган гуноҳкор. — Гулихиромон

5. ҳарб. Уришаётган томонларнинг ўзаро музокара олиб бориш учун юборган вакили.

Элчига ўлим ёʻқ. — Мақол