дуррача

от 1. Аёллар пешонага танғийдиган кичик рўмол.

Йигитларнинг кўзи куйсин, деб дуррани чап томонга сал қийшайтиброқ танғирди. — С. Аҳмад, Жимжитлик

Сабогул кўз ёшларини дуррасининг учига артиб, Шералини уйга таклиф этди. — С. Кароматов, Олтин қум

Гавҳар бошида юлқинаётган дуррачасини томоғи остидан танғиб боғлади. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

2. бот. ДУРРА ИИ Ғалладошлар [ғаллагуллилар] оиласига мансуб бир йиллик ўсимлик; донли жўхорининг бир тури.