думба

от 1. Қўйларнинг кет томонида сон билан бел ўртасида ўсган, асосан думалоқ шаклда кўринувчи ёғ қисми.

Семиз қўйнинг думбаси катта, Семиз одамнинг — суҳбати. — Мақол

Ёлғиз қўйни ҳайдаш нуқул азоб. Бўйнидан сургайман —

ёʻқ, думбасига арқон солиб тортаман — ёʻқ. — Ойбек, Танланган асарлар

Раъно томорқада думбаси серкиллаган, жингалак юнгли қўзичоқларга майса юлиб бераётган эди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

2. Қўй танасининг шундай қисмидан чиққан ёғ.

Думба тўғрамоқ. Думба эритмоқ. Узоқдаги думбадан яқиндаги ўпка яхши. — Мақол

Қайнонанинг маслаҳати билан докага думба ўраб, чақалоққа сўрдиришди. — Мирмуҳсин, Жаҳолат панжаси

Мамат қассоб оғринибгина ярим килодан ошиқ думбани тарозига ташлади. — Ёшлик

3. Одам танасининг сон билан бел ўртасидаги юмшоқ орқа қисми.

Кимдир скамейкага газета солиб ўтирган экан, думбасининг изи тушиб қопти. — Х. Тўхтабоев, Ширин қовунлар мамлакати