дукурламоқ

фл. 1. Дукур-дукур овоз чиқармоқ.

Шу дукурлаш секин-секин оёқ товушига мубаддал бўлиб, Анварнинг қулоқлари тиккайди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

Кўчадан эса от туёқларининг сабрсиз дукурлаши эшитилди. — Фан ва турмуш

2. Тез урмоқ, тепмоқ, ўйнамоқ (юрак ҳақида).

Дарчага яқинлашганида, юраги бирдан дукурлаб, эшик олдида тўхтаб қолди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.