doston

ot 1. ad. Nazm bilan yozilgan ulkan hikoya, qissa; poema.

Navoiyning Layli va Majnun dostoni.

Doston ustida jiddiy ishlay boshladim. — Shukrullo, Saylanma

Maktab darsliklarida uning Koʻkan batrak dostonini alohida dars qilib oʻqitishgan edi. S. — Ahmad, Ufq

Bir oʻlkaki, dunyoda biroq Bitilmagan dostondir bori. — A. Oripov, Yurtim shamoli

2. ad. Xalq qahramonlari haqida nazm va nasrda aytilgan epik asar.

Oʻzbek xalq dostonlari. Fozil Yoʻldoshning Atomish

dostoni.

3. koʻchma Kechmish voqealar; sarguzasht; dard-u hasrat.

Qoʻsh surnaylar uzoqlarning dostonini mungli-mungli chalib oʻtdilar. — Gʻ. Gʻulom, Soyalar

E, aka qoʻying, dostonimni ochmang — Hamza

Bugun zang kemirgan tigʻlar shuʼlasi, Asrlar dostoni bordir ularda. — A. Sher, Qadimgi kuy

4. Ogʻizdan ogʻizga oʻtib yurgan maʼlum, mashhur sarguzasht hikoyalar, gap-soʻzlar, taʼrif-tavsiflar.

El gʻamini bilgan elda doston. — Maqol

Kelinning suluvligi Margʻilonda maʼlum ekanmi? — Malum ekan, tillarda doston ekan. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Toshkent tinchlik, doʻstlik, ham-korlik shahri sifatida tillarda doston. — Saodat

5. koʻchma Ovoz, xonish; sayrash.

Chaka-lakning allaqaysi burchagidan bulbulning dostoni — nagʻmayi hazori eshitildi. A. — Qodiriy, Gʻirvonlik Mallavoy

6. Doston (erkaklar ismi).