доримоқ

фл. 1. шв. 1 Бирор томон қадам босмоқ, яқинлаб келмоқ, ораламоқ.

Қадам босмади инсон, Доримади ҳеч ҳайвон. — Ҳ. Олимжон

Сиз бор — бизга хавф-хатар дорирмиди. — Ш. Холмирзаев, Қил кўприк

Бировга бошда, бировга оёқда бахт дорийди дейдилар. — Тоҳир ва Зуҳра

2. Намоён бўлмоқ, кўринмоқ; югурмоқ, ёйилмоқ.

Насриддиннинг юзига табассум дориди. — 3. Аълам, Афандининг қирқ бир пашшаси

Чолнинг юзига қувонч дориди. — Шарқ юлдузи

3. Ёпирилиб келмоқ, босмоқ.

Ўн азамат, Холдорхон, Оч бўридай дориди, Душманларнинг қонини Бўз тупроққа қориди. — Хушкелди

Ёқиб юборишса-ку, ойнадай бўлади, пашша, чивинлар доримайди! — С. Нуров, Нарвон

4. кўчма Таъсир қилмоқ, сеҳрламоқ; сингимоқ, тарқалмоқ.

Шоир деб шуни айтинг, сўзи халқига дориса. — Оқ олма, қизил олма

Ромчига қаратишса, дев дорибди деган эмиш. — Муштум

5. кўчма Ёʻл олмоқ, жўнамоқ.

Қизим, мен ҳам қаридим, Гўрга томон доридим. — Ҳ. Олимжон

Отам қирқда юк кўтарган нор эди, Етмишида гўристонга дориди. — Бўтакўз

6. кўчма Тенг келмоқ, бас келмоқ.

Элатида белгили қайсар эди, Даҳ деганда қирқ мингига дорирди. — Алпомиш