дўнг

от 1. Ернинг ёки бирор нарсанинг бирмунча баланд кўтарилган жойи; тепалик.

Ўғри — тун ошгунча, Бўри — дўнг ошгунча. — Мақол

У дўнгга, бу дўнгга чиқиб қаради, укасининг қайси тарафга қараб кетганини билмади. — Қундуз билан Юлдуз

2. сфт. Бўртиб чиққан, кўтарилган, дўмпайган, қаппайган.

Дўнг ер. Дўнг жой. Дўнг пешона. Дўнг қишлоқ. Қўчқор бўлар қўзининг пешонаси дўнг бўлар. — Мақол

Дўнг ерга ўтириб, одатдагидек яна дарёга тикилди. Мирмуҳсин, — Темур Малик

Дўнг пешонасининг пастки қирраси иккита ёввойи бароқ қош билан тамом бўларди. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

тақл. с. Ёʻғон тор, сим ва шу кабилар чертилганда чиқадиган дағал овоз ҳақида.

Дўнғ этган овоз эшитилди.

Кўтарилган, дўмпайган, қаппайган.TÜMSEK

1. бугорок, холмик

2. выпуклый

• дўнг пешона выпуклый лоб

н knob, protuberance, hill, hillock, knoll, mound

dón, dónes, beles, biyik

1. Hügelchen n, kleine Erhöhung f

2. тиб. Knötchen n