Дольник

Sheʼriy misralardagi urgʻularning miqdoriy tengligiga asoslangan sheʼr turi. Dolnik talabiga koʻra, misralardagi urgʻular orasida bir nechta urgʻusiz hijolar kelishi mumkin. Dolnik sillabik-tonik sheʼr tuzilishidan tonik sheʼr tuzilishiga oʻtishdagi muayyan sheʼriy shakllardan biri hisoblanadi. Urgʻuli hijolar oʻrtasida muayyan urgʻusiz hijolarning takrorlanib kelishi sheʼrda odatdan tashqari ritmik qulaylik yuzaga keltiradi va unga tabiiy intonatsiya bagʻishlaydi. Dolniklarda dastlab har misradagi urgʻular miqdori qatʼiy saqlangan boʻlsa, XX asrning 20- yillaridan boshlab urgʻular miqdorining qatʼiyligi buzila boshladi. Dolnik rus sheʼriyatiga XVIII asrdan boshlab kirib keldi va XIX asrda katta mavqega ega boʻldi. Dolnik xalq qoʻshiqlarida uchraydi, uni M. Yu. Lermontov, A. A. Fet, A. L. Blok, V. Ya. Bryusov koʻp qoʻllaganlar. Hozirgi rus sovet shoirlari ham undan foydalanib kelmoqdalar., dolnik