додламоқ

фл. 1. Руҳий ёки жисмоний азобга чидай олмай, қаттиқ овоз чиқармоқ, бақирмоқ.

Хотин кишининг додлагани, эркак кишининг сўкингани эшитилди. — У. Усмонов, Сирли соҳил

Менинг биқинимда осколка борлигини биларди, додлаб юборади, деб ўйлади шекилли. А. — Мухтор, Асарлар

2. Қаттиқ овоз чиқариб йиғламоқ, фарёд, нола қилмоқ.

Кампир додлаганича бориб, ўғлининг ўлиги устига ўзини ташлади. — А. Қаҳҳор, Олтин юлдуз

Санобар хола соч юлиб додлади, йиғлади, сиқтади. — С. Зуннунова, Олов

3. Ёрдамга чақириб дод солмоқ.

Додлаб қочар экан, йиқилди. — Ёшлик

Додлаб, ёрдамга чақиришга шаҳзоданинг иззат нафси ёʻл қўймасди. — М. Осим, Ибн Сино қиссаси