диссонанс

от 1. мус. 1 Товушлар уйғунсизлиги; ҳамоҳангликнинг ёʻқлиги ёки бузилиши; зид. консонанс.

Форобий билан Ибн Сино иккови консонанслар ва диссонанслар тўғрисидаги таълимотини қайта кўриб чиқишган. — Фан ва турмуш

Диссонанс — икки ёки ундан ортиқ товуш баравар чалинганда чиққан товушнинг қулоққа кескин ва нотинч эшитилиши. — И. Акбаров, Музика саводи

2. Ёқимсиз оҳанг, товуш.

н мус. dissonance, discord