дингилламоқ

фл. с. т. Иккала орқа оёқни кўтариб ирғишламоқ ёки жадал юра бошламоқ; дирингламоқ.

Той дингиллади. Бузоқ дингиллаб чопди.

[Абу] Тойчаларга ўхшаб, дингиллаб чопадиган ҳам бўлди. — Мирмуҳсин, Она

Авазхон дингиллаб келаётган Оқтойни таниди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

— Сизни ҳам уринтирмай, ўзим шундай паловтўра ясайки, ўликлар еса — тириладиган, тириклар еса дингиллайдиган бўлсин, — деди Асад. — Ҳ. Назир, Кўктерак шабадаси

Узоқдан Қўзибой, қўлтиғида папкаси, Оқтойни дингиллатганча келаётган эди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

Эшакларини дингиллатиб, атроф қишлоқлардан янги чопон кийган деҳқонлар келишмоқда. — Ш. Тошматов, Эрк қуши

Иккала орқа оёқни кўтариб ирғишламоқ, шаталоқ отмоқ.TEKME ATMAK