dilgir

sft. 1. Koʻngli gʻash, koʻngli olingan, yuragi siqilgan.

Abdusalom dilgir boʻlib, otasini kutib oʻtirgan edi. — S. Siyoyev, Avaz

Lekin mezbonning dilgir kayfiyati ularning ochilib-sochilib oʻtirishiga monelik qilardi. — N. Aminov, Qahqaha

Dilgir dilni shod etish, nohaq yiqilganni suyash, tuhmatga uchraganni himoya qilish — mardning ishi. — Gazetadan.

2. Yuragini oldirib qoʻygan, qoʻrqib qolgan.

Oʻsha dahshatli voqeadan keyin u juda dilgir boʻlib qolgan.