davlatmand

sft. 1. ayn. Davlatli II.

Davlatmand odam

Yaxshi oilaga kuyov boʻlganidek, shahardagi boshqa davlatmandlar bilan ham aloqa bogʻladi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

Mana, yurtga oʻgʻil oʻstirgan Bir davlatmand boy boʻlib qoldim. — Zulfiya, Xayollar, tuygʻular

Yuragi yana poʻkilladi. Toshkentning toʻrt dahasi taniydigan bu davlatmand kishining oldiga qanday kiradi. — Oybek, Tanlangan asarlar

— Davlatmandlar koʻkning charogʻi, yerning guli, odamlarning asli, — deydi otam. — Oybek, Nur qidirib

2. Iqtisodiy jihatdan baquvvat, oʻziga toʻq, badavlat.

Ilgari qoloq va qashshoq boʻlgan bu oila madaniyatli va davlatmand oila aylandi. — N. Safarov, Qurbonali

E, mulla Safo, bu xotin taloq davlatmandlar yeyish-ichish uchun emas, maqtanish uchun boylik toʻlashadi. — X. Toʻxtaboyev, Yillar va yoʻllar

Qishloq xoʻjaligi sanoati davlatmand xoʻjaliklar qoʻlida tobora koʻproq toʻplana bordi. — Gazetadan

a rich, powerful

reich, besitzend, wohlhabend, vermögend