дарвеш

от 1. дин. И Тарки дунё қилган, гўшанишинликка берилган одам; суфий.

Дамашқ шаҳрида бир карвонсаройнинг дарвозахонасида сочлари оқарган баланд бўйли бир дарвеш ўтирар эди. — М. Осим, Аждодларимиз қиссаси

Банки бирор бобом шаҳаншоҳ ўтган, Балки вужудимда дарвеш қони бор. — А. Орипов, Йиллар армони

Ҳув тортади хонақоҳнинг дарвеши. — Ҳасанхон

2. кўчма Ҳеч нарсаси ёʻқ, қашшоқ, гадо.

Зеро, халқ шундай бир дарёйи азимки, у тошса, унинг мавжидан на шоҳнинг қасри, на дарвешнинг кулбаси қолур. — Ойбек, Навоий

Кўз очиб юмгунча, дарвешнинг олдида анчагина танга йиғилди. — Ёшлик

3. кўчма Ҳеч нарса билан иши ёʻқ, ўтакетган содда ва сипо одам.

Шоир қизиқ халқда, ҳақиқий дарвеш бўлади. — Шукрулло, Сайланма

Тарки дунё қилган киши.DERVİŞ

н dervish, Muslim holy man often associated with a religious order

dárwish

1. Derwisch m

2. Einsiedler m, Eremit m

русчадервиш, отшельник, аскетинглизчаdervish, hermit, anchorite, recluseфрансузчаdervicheарабчаزَاهِدٌ (زُهَّادٌ), مُتَقَشِّفٌ, نَاسِكٌ (نُسَّاكٌ), دَرْوِيشٌ (دَرَاوِيشُ)