даҳан

от 1. с.т. айн. Оғиз И 2, 3.

Учи даҳанига қараб эгилган қинғир бурнини ғалати қимирлатиб, ўрнидан турди. — О. Ёқубов, Диёнат

Муниранинг пешонаси дўнгроқ, даҳани кулча юзига номуносиб тарзда каттароқ эди. — Э. Усмонов, Ёлқин

Холи қолган Жанна эркаланиб, Умиднинг даҳанидан секин ўпиб қўйди. — Мирмуҳсин, Умид

2. кўчма Сўзамоллик, гапга чечанлик; ваъдабозлик.

Турдимат лафзида турмайдиган йигит. Шу даҳани билан шунча йил раислик қилганига доғман. — И. Раҳим, Ихлос

3. Бирор нарсанинг киравериш жойи, очиқ томони, лаби.

Муллажон белбоғининг қатидан носқовоғини олиб, кафтини тўлдириб, нос отди, хотиржам юриб келиб, айвоннинг даҳанига ўтирди. — С. Аҳмад, Сайланма

Муроджон ишдан келса, онаси кийимларини тугиб, айвон даҳанида ўтирибди. — С. Аҳмад, Сувлар оқиб кетди

н mouth