dahan

ot 1. s.t. ayn. Ogʻiz I 2, 3.

Uchi dahaniga qarab egilgan qingʻir burnini gʻalati qimirlatib, oʻrnidan turdi. — O. Yoqubov, Diyonat

Muniraning peshonasi doʻngroq, dahani kulcha yuziga nomunosib tarzda kattaroq edi. — E. Usmonov, Yolqin

Xoli qolgan Janna erkalanib, Umidning dahanidan sekin oʻpib qoʻydi. — Mirmuhsin, Umid

2. koʻchma Soʻzamollik, gapga chechanlik; vaʼdabozlik.

Turdimat lafzida turmaydigan yigit. Shu dahani bilan shuncha yil raislik qilganiga dogʻman. — I. Rahim, Ixlos

3. Biror narsaning kiraverish joyi, ochiq tomoni, labi.

Mullajon belbogʻining qatidan nosqovogʻini olib, kaftini toʻldirib, nos otdi, xotirjam yurib kelib, ayvonning dahaniga oʻtirdi. — S. Ahmad, Saylanma

Murodjon ishdan kelsa, onasi kiyimlarini tugib, ayvon dahanida oʻtiribdi. — S. Ahmad, Suvlar oqib ketdi

n mouth