choʻqqi

ot 1. Togʻning eng baland, yuksak joyi.

Hisor choʻqqilari oqarib, shahar, qishloqlarga yaqinlashib kelganday tuyuldi. — S. Nurov, Maysalarni ayoz urmaydi

Asriy choʻqqilar quyoshda yaltirar va sukut saqlar, uning toʻshidagi qorlar koʻzni qamashtirardi. — Saodat

2. Tik narsalarning eng yuqori qismi.

Teleradiominoralar choʻqqisi.

Navqiron bir terakning choʻqqisida oshyon, Kech kuz tongotarin salom bilan olqishar. — Gʻ. Gʻulom

3. koʻchma Erishilgan yoki erishilishi mumkin boʻlgan eng yuksak daraja, pogʻona, koʻrsatkich; oliy nuqta.

Kamolot choʻqqisi. Baxt choʻqqisi.

Fidokorona mehnatsiz ilm choʻqqilarini egallab boʻlmaydi. — Gazetadan

Shafqatsiz dunyoda sheʼriyat gʻolibligini sezish, uning beqiyos qudratini his etishning oʻzi kishi kayfiyatini yuksak choʻqqiga koʻtarib, dunyoni inson koʻziga chaman qilib koʻrsatadi. — OʻTA