чўчимоқ

фл. 1. Бехос ташқи ёки ички таъсирдан сакраб, сапчиб тушмоқ, сесканмоқ.

Чўчиб уйғонмоқ.

Пешайвонда баногоҳ телефон жиринглаб, [Искандар] чўчиб тушди. — М. Мансуров, Ёмби

Ориққина бир бола машина товушидан чўчиб, ёʻл четига чиқди. — С. Нуров, Майсаларни аёз урмайди

[Яхшибоев] Хаёлига келган қалтис фикрдан чўчиб тушди. — М.М. Дўст, Лолазор

2. кўчма Қўрқмоқ, ҳадиксирамоқ; шубҳаланмоқ.

Қийинчиликлардан чўчимоқ.

Гоҳо ваҳималар бағрингни тилиб, Роса чўчитади, юришмас ишинг. — А. Орипов

[Муҳсина] Ўғли талоқ айца, келин уйдаги лаш-лушларни талоққа қўшиб кўтариб кетишидан чўчийди, холос. — М.М. Дўст, Лолазор