choʻchimoq

fl. 1. Bexos tashqi yoki ichki taʼsirdan sakrab, sapchib tushmoq, seskanmoq.

Choʻchib uygʻonmoq.

Peshayvonda banogoh telefon jiringlab, [Iskandar] choʻchib tushdi. — M. Mansurov, Yombi

Oriqqina bir bola mashina tovushidan choʻchib, yoʻl chetiga chiqdi. — S. Nurov, Maysalarni ayoz urmaydi

[Yaxshiboyev] Xayoliga kelgan qaltis fikrdan choʻchib tushdi. — M.M. Doʻst, Lolazor

2. koʻchma Qoʻrqmoq, hadiksiramoq; shubhalanmoq.

Qiyinchiliklardan choʻchimoq.

Goho vahimalar bagʻringni tilib, Rosa choʻchitadi, yurishmas ishing. — A. Oripov

[Muhsina] Oʻgʻli taloq aytsa, kelin uydagi lash-lushlarni taloqqa qoʻshib koʻtarib ketishidan choʻchiydi, xolos. — M.M. Doʻst, Lolazor