чиранмоқ

фл. 1. Бирор мақсадда бор кучини ишга солиб ҳаракат қилмоқ; кучанмоқ.

Буқа орқасига тисарилиб, аввало чиранди. — Шарқ юлдузи

Сандиқ жуда оғир эди, зўрға зинага яқинлаштириб, чирана-чирана, тепага олиб чиқишди. — А. Кўчимов, Ҳалқа

Арава қилт этмас ҳўкизлар ҳарчанд чирангани билан, арава жойидан жилмас эди. — Ў. Ҳошимов, Икки эшик ораси

2. кўчма салб. Ўз имкониятларини ҳисобга олмай катта кетмоқ; керилмоқ.

— Чиранманг, полвон, — деди кулиб Ўсаржон. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар

Ўзинг жойсиз [ноўрин] чиранганингдек, мени ҳам ўз ёнингга тортмоқчи бўласан. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Аларга мен: — Шоҳи Эрон билан урушаман, деб чиранманг, — дедим. — М. Осим, Карвон ёʻлларида