булғаламоқ

фл. 1. айн. Булғамоқ.

Шокир кучлироқ бўлгани учун бир чалишда уни [Сатторни] ағдариб йиқитди ва то узоқдан ўқитувчилари кўрингунча тупроққа булғалаб турди. — Ў. Умарбеков, Қисмат

2. Қўлини кўтариб, ҳавода муаллақ айлантирмоқ.

Бир қўлини кўтариб булғалаб, ҳадеб чақираверди. — Равшан

Мени кўриб, масти беихтиёр бўлиб, икки қўлини кўтариб, булғалаб қизларни чақириб, бир сўз айтди. — Равшан

в make fall, crumble