букур

сфт. 1. Умуртқа ёки кўкрак қафасининг қийшайиб ўсиши натижасида ҳосил бўладиган дўмбоқ, букри жой.

Ўн беш ёшидан бошлаб то шу дамгача эрта-кеч букчайиб ишлашга тўғри келгани учун унинг елкаси букур каби, ортиқча туртиб чиққан эди. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Шундай иллати, нуқсони бўлган одам.

Букур одам.

3. Эгилган, майишган, қийшиқ, букри.

Темир ёʻл ёқалаб кетган дала ёʻли букур жий-да тагида тугарди. — С. Маҳкамов, Шогирд