бўйдоқ

сфт. 1. Уйланмаган, хотин олмаган; сўққабош.

Бўйдоқ йигит. Бўйдоқнинг ақли икки кўзида. — Мақол

Ёмон отда юргунча, яёв юрган яхшироқ, Ёмон хотин олгунча, бўйдоқ ўтган яхшироқ. — Мақол

Йигитнинг қўлида гулдай ҳунари бор экан, бўйдоқ экан, уй-жойи тайин экан. — Ойбек, Танланган асарлар

Бу чиройли жонон қиз, қурмағур, шаҳардаги ҳамма бўйдоқларни михлаб, арқонлаб, эгарлаб ташлади. — С. Аҳмад, Сайланма

2. кўчма Дайди, бемаҳал эсган.

Нур тўкилган сайҳонда бўйдоқ шамол билан ўйнар гиёҳлар. — Ш. Раҳмон, Юрак қирралари