boʻston

ot 1. Gul bilan qoplangan, gul ekilgan maydon; gullab-yashnagan bogʻ.

Mehnat qilinmasa, boʻston qayerda. — Gʻ, Gʻulom

Togʻlar qopqasini oshib oʻtgan on, Roʻparamda ochildi boʻston. — T. Toʻla

Xilma-xil gullar xushboʻy hid sochib, boʻstonni yashnatib turar, shishadek tiniq suvlar shildirab oqib yotar edi. — Chal-pak yoqqan kun

2. koʻchma Bogʻ-rogʻli obod yer, yashnagan, gullagan joy.

Oʻzbekiston — boʻston.

Choʻlni boʻston qilishga keldi sochi sunbullar. — Qoʻshiqlar

Salom, maktab, hayot boʻstoni, Keldim toʻngʻich oʻgʻlim yetaklab. — Yo. Mirzo, Oʻgʻil mehri

Yaxshi kishi choʻlda boʻston yaratar, tikanlikda chin guliston yaratar. — Qoʻshiqlar

Soqijon, endi qaddim bukildi, Dushmanlarim koʻngli endi boʻstondir. — Nurali

3. koʻchma Ogʻush, quchoq; dunyo, olam.

Istadim sayr aylamoqni men gʻazal boʻstonida. — E. Vohidov, Yoshlik devoni

U bir umr maʼshuqasiga intilib, nihoyat, uning vasliga yetgan baxtiyor oshiqday, sheʼriyat boʻstoniga quloch yoyib kirdi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik

Sof bu ishq boʻstonida raʼnolanibsiz muncha ham. — S. Abdulla, Tohir va Zuhra

Endi bolalik boʻstonidan hatlab oʻtib, oʻspirinlik fasliga qadam qoʻygansiz. — M. Osim, Karvon yoʻllarida

4. koʻchma Sevgili, yor, rafiqa.

Qayda qoldi yor-u doʻstlar, umr boʻstonim qani? — Sharq yulduzi

Ey hayot, sen meni boʻstonimdan ayirding, quvonchga toʻla sevgimdan ayirding. — Gazetadan