битта-битта

1. Ҳар бири(ни) алоҳида-алоҳида, якка-якка, бирин-кетин, битталаб, бирма-бир.

Битта-битта тарқалишмоқ. Олмани битта-битта термоқ.

У

оппоқ кафтини чўзиб, йигитлар билан битта-битта хайрлашди. — О. Ёқубов, Эр бошига иш тушса

Бўрон ўзини бу жойларнинг эгасидай тутиб, битта-битта тушунтирди. — Ҳ. Назир, Ёнар дарё

Кейин семиз бармоқларини битта-битта оғзига солиб, сўриб олди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Мана буни қаранг: қовурғасини битта-битта санаса бўлади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Эшонбоев, ўзига эргашган одамларни битта-битта орқада қолдириб, деканатга қараб борар эди. — П. Қодиров, Уч илдиз

2. Дона-дона қилиб, салмоқлаб.

Битта-битта гапирмоқ. Битта-битта ўқимоқ.

Қурбон ота икки қўлини белига қўйиб, битта-битта қадам ташлаб борар, унинг кўз олдидан янги қишлоқ манзараси кетмас эди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Шошилмай битта-битта айтиб берди. — С. Сиёев, Ёруғлик